ساخته كه ضابطهء تراكيب « 1 » برحسب هر عصر و زمان مختلف و متفاوت مىشود و تراكيب منشيان سابق افاضل وجود و استادان « 2 » جهان رشيد الدين وطواط و بهاء الدين محمد بغدادى و نور الدين منشى و رضى الدين خشّاب سقى الله ثراهم و جعل فراديس « 3 » القدس مثواهم « 4 » با وجود تفوق در مراتب فصاحت و رجحان در معارج براعت و بلاغت مصطلح ابناء روزگار در لواحق اعصار نيست و « 5 » البته آن قاعده مهمل و آن ضابطه غير « 6 » مستعمل مىماند و قرايح « 7 » بلغاء دهر و فضلاى عصر در ادوار زمان بايراد تركيبى « 8 » غريب و ترتيبى « 9 » مستحسن بديع اسعاف و انجاح مىنمايد « 10 » لكلّ زمان دولة و رجال اگر كلمهء چند مناسب عادت اهل اين « 11 » روزگار بر وجهى كه معهود و مستعمل است نه مطوّل « 12 » مملّ و نه موجز « 13 » مخلّ « 14 » در سلك بيان ( * ) اندراج و انخراط « 15 »

--> ( 1 ) - پ : تركيب ( 2 ) - ت : استاد آن ( 3 ) - ت : فراديس ( 4 ) - آ ب ث : مثويهم ؛ پ : مثوهم ( 5 ) - ت : حذف شده ( 6 ) - پ ث : نا ( 7 ) - ب : فرايح ، پ : فراع ، ث : فرايح ( 8 ) - پ : و تركيبى ( 9 ) - ت : ترتيب ( 10 ) - آ ب ت : مىنمايند ( 11 ) - ب : آن ( 12 ) - آ ب ث : مطولى ( 13 ) - آ ب : موجزى ( 14 ) - آ : فخلّ ، ت : محلّ ( * 15 ) - پ : انخراط و اندراج